การดูแลแบบร่วมมือ (Cooperative Care) ในสัตวแพทยศาสตร์คืออะไร?

พฤติกรรมสัตว์เป็นส่วนสำคัญของการดูแลสุขภาพสัตว์ ไม่ว่าสัตว์เลี้ยงจะมีอาการเจ็บปวด (pain) หรือแค่ "ดูไม่ค่อยดี" พฤติกรรม ภาษากาย (body language) และท่าทางโดยรวมของสัตว์เลี้ยงเป็นส่วนหนึ่งของการตรวจร่างกายที่ละเอียดและแม่นยำ หากไม่มีการตรวจประเภทนี้ อาการและการวินิจฉัยอาจถูกมองข้ามซึ่งอาจส่งผลต่อแผนการรักษา เมื่อไม่สามารถสื่อสารได้ สัตว์เลี้ยงอาจตื่นตระหนกทำให้เกิดความกลัว ความเครียด ความก้าวร้าว (aggression) และความวิตกกังวล (anxiety) ที่เกี่ยวข้องกับการจับบังคับและยึดจับ เมื่อเจ้าหน้าที่สัตวแพทย์ไม่สามารถตรวจหรือจัดการผู้ป่วยได้สำเร็จ จะกลายเป็นปัญหาคุณภาพชีวิตเนื่องจากทีมสัตวแพทย์ไม่สามารถให้การรักษาทางการแพทย์ได้ การสังเกตพฤติกรรมเป็นส่วนสำคัญของการเข้าพบทุกครั้ง เจ้าหน้าที่ควรพูดคุยเกี่ยวกับข้อกังวลด้านพฤติกรรมกับคุณและเสนอทางเลือกว่าจะทำให้การเข้าพบของสัตว์เลี้ยงเป็นสุขมากที่สุดอย่างไร

ทำให้การดูแลแบบร่วมมือเป็นมาตรฐานการดูแลสำหรับผู้ป่วยทุกราย

ผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมสัตวแพทย์มักถูกถามว่าเจ้าหน้าที่สัตวแพทย์จะเริ่มใช้เทคนิคเหล่านี้อย่างไรให้ตรงไปตรงมา เวชศาสตร์พฤติกรรม (behavior medicine) เริ่มต้นด้วยการเปิดตาทีมสัตวแพทย์ให้ "เห็น" พฤติกรรม เมื่อคุณเห็นความก้าวร้าวของผู้ป่วยว่าเป็นความกลัว ความเครียด หรือความวิตกกังวล คุณจะลืมไม่ได้อีก การนำเทคนิคการดูแลแบบร่วมมือมาใช้ในคลินิกเป็นการเปลี่ยนแปลงใหญ่ โปรแกรมเช่น Low Stress Handling® และ Fear Free® ได้สร้างโปรแกรมสมาชิกสำหรับบุคคลและทีมเพื่อสร้างบรรยากาศที่เป็นมิตรกับพฤติกรรมมากขึ้น โดยใช้เทคนิคพิเศษเช่นการห่อผ้าขนหนู (towel wrap) และวิธีจับบังคับน้อยที่สุด (minimal restraint)

คุณอาจสังเกตว่าอาหารมักถูกใช้ระหว่างการเข้าพบสัตวแพทย์เป็นตัวเบี่ยงเบนความสนใจ เมื่อใช้วิธีนี้ สิ่งสำคัญคืออาหารต้องให้ก่อนเริ่มหัตถการ หากสัตว์เลี้ยงหยุดกิน ทีมควรหยุดและประเมินสภาพอารมณ์ของสัตว์เลี้ยง เป้าหมายคือให้มั่นใจว่าสัตว์เลี้ยงเชื่อมโยงประสบการณ์เชิงบวกกับสิ่งที่เกิดขึ้นเสมอ บางครั้งใช้ตัวเสริมแรงอื่น เช่น การเล่น กลิ่น ของเล่น การลูบ ฯลฯ ขึ้นอยู่กับสิ่งที่สัตว์เลี้ยงชอบ วิธีนี้ช่วยป้องกันความกลัวและความวิตกกังวล แต่หากสัตว์เลี้ยงกลัวอยู่แล้วที่คลินิก สิ่งเบี่ยงเบนเหล่านี้อาจไม่เพียงพอ การดูแลแบบร่วมมือ (cooperative care) อาจเป็นขั้นตอนถัดไปที่จำเป็นเพื่อช่วยสัตว์เลี้ยง

การดูแลแบบร่วมมือให้โอกาสสัตว์เลี้ยงเลือกเข้าร่วมหรือถอนตัวจากหัตถการ สื่อสารความยินยอม (consent) ต่อการรักษา ตัวอย่างเช่น การสอนสุนัขให้ไปที่แผ่นรองเพื่อรับการจับบังคับ ในเซสชันฝึก สัตว์เลี้ยงเรียนรู้ว่าเมื่อเดินไปที่แผ่นรอง การจับบังคับจะเกิดขึ้น ดังนั้นหากสุนัขเลือกไปที่แผ่นรอง พวกเขาให้ความยินยอมต่อการสัมผัส สิ่งนี้สอนว่าหากรู้สึกไม่สบาย สามารถเลือกถอยออกจากแผ่นรองได้ง่ายๆ ไม่จำเป็นต้องถึงขั้นกัดเพื่อหยุดการจับบังคับ ตัวอย่างอีกอย่างคือการพักคาง (chin rest) ที่แมวเสนอเองเพื่อให้หยอดตา ทำความสะอาดหู หรือตัดเล็บ

การดูแลแบบร่วมมือไม่จำกัดเฉพาะคลินิกสัตวแพทย์ การสอนสัตว์เลี้ยงให้มีพฤติกรรมอื่นเพื่อมีส่วนร่วมในขั้นตอนการดูแล เช่น การดูแลความสวยงาม (grooming) การตัดเล็บ การทายาป้องกันหมัดรายเดือน (topical flea treatment) การหยอดยาตา ฯลฯ สามารถทำได้เช่นกัน แมวที่เข้ากรงขนส่ง (carrier) ตามสัญญาณโดยสมัครใจจะพาไปที่ไหนก็ได้ง่ายขึ้นและเครียดน้อยกว่าสำหรับทุกคน การเรียนรู้วิธีป้องกันปัจจัยกดดันบางอย่างที่คลินิกและที่บ้านจะช่วยให้สัตว์เลี้ยงยอมรับหัตถการ

หมายเหตุการใช้งาน

เนื้อหานี้ใช้เพื่อการอ้างอิงและการถอดความเท่านั้น ห้ามเผยแพร่ข้อความต้นฉบับโดยตรง